By Geoffroy d’Aspremont

The events that played out in Egypt this week make us fear that the transition process, in which the country finds itself since 2011, is done with. The interim military government seems to be very arbitrary and to use fear to suppress any challengers to its authority. As a result the economy is deteriorating more and more, and the country runs the risk of being divided and becoming more violent.

In Minya, in the heart of the country, a criminal court sentenced 529 people to death, all belonging to the Muslim Brotherhood, for the murder of a policeman, attempts to murder and attacking a police station during August 2013. The trial only took two days. However, it must be emphasized that even though the verdict may be subject to review by the Supreme Court, responsible for ensuring that the procedure has been followed, one can only be outraged by this travesty of justice. It is likely that the penalties will not be enforced. It can be considered a warning from the government in order to intimidate those who dare to challenge the legitimacy of the current government. But that’s not the end of it, 683 people, including former supreme guide of the Muslim Brotherhood Mohammed Badie, is also to be judged in Minya for similar charges.

Also journalists and anyone who criticizes the government are targeted. More than 20 journalists, including correspondents from Al Jazeera, the Emir of Qatar’s channel who supports the Brotherhood, were arrested, as well as activists who participated in the events on Tahrir Square in 2011.

It’s in this context of repression that General Abdelfattah Al Sissi, leader of Egypt since elected president Mohamed Morsi was ousted from power in July last year, announced he is  resigning from his position as Commander in Chief of the Army and Minister of Defense to present his candidacy for the next presidential election to be held on 26 and 27 May.

The country therefore has great difficulty getting out of the deadly struggle, which also affects many other countries, between Arab nationalists and Islamists. As the Muslim Brothers before it, the current regime, despite its promises, seems unable to lead Egypt to democracy and to escape this antagonism. The Egypt of tomorrow will not be stable if the Muslim Brotherhood are hunted down and banned from the nation. Their weight and representation in Egyptian society cannot be denied.

For Egypt’s to have a successful transition, it must, as was the case in Tunisia, bring together its main political forces, whether nationalist, Islamist or liberal. Each party will have to accept that the other can exist on the political spectrum. A system which claims to prepare the transition must also promote transitional justice. Justice can’t be expeditious and partisan, even in the name of safeguarding stability.

Being a very pious man and a great admirer of Nasser, Al Sissi could have been the one who could reconcile the Egyptians. Unfortunately, recent events prove otherwise. Although admired and adored by some Egyptians, he has become enemy number one of the Muslim Brotherhood, which sees him as a ruthless dictator – the repression of the Muslim Brotherhood has caused nearly 1,400 victims since July.

It is only by reducing this polarization and thus by reinstating the Muslim Brotherhood in the political spectrum that the violence will cease and a true transitional regime will be put in place. In light of the extreme ferocity of the repression against the opponents – and the Muslim Brotherhood in particular – and the likely stranglehold on power by the military before and after the elections, the specter of civil war unfortunately threatens Egypt, much to the discontent of all those who fought at Tahrir Square since 2011 for more dignity, social justice and respect for human rights. Will they stand up once again to face arbitrary and repressive authorities?

 

Door Geoffroy d’Aspremont

De situatie zoals deze zich de afgelopen week heeft afgespeeld in Egypte doet denken dat het transitieproces, waarin het land zich bevindt sinds 2011, afgelopen is. De militaire interimoverheid lijkt in feite terug te keren naar een beleid van willekeur en angst om zo elke contestatie van haar eigen autoriteit de kop in te drukken. In deze context gaat de economie zienderogen achteruit, waardoor het land nog meer risico loopt op polarisatie en geweld.

In Minîèh, in het centrum van het land, heeft een strafhof 529 personen die tot de Moslimbroeders behoren de doodstraf opgelegd omwille van de moord op een politieagent, moordpogingen en de aanval op een commissariaat in augustus 2013. Het proces heeft slechts twee dagen geduurd. Ook al heeft het Hof van Cassatie reeds aangegeven deze uitspraak te onderwerpen aan een onderzoek om te kijken of de rechtsbeginselen gerespecteerd zijn, kan men niet anders dan beschaamd zijn over de gang van zaken. Het is meer dan waarschijnlijk dat deze straffen niet uitgevoerd worden en dat het de overheid enkel te doen is om zij die het aandurven de legitimiteit van de huidige autoriteiten te bekritiseren, op hun beurt te intimideren. Het verhaal is nog niet ten einde, 683 personen, waaronder de voormalige leider van de Moslimbroeders Mohammed Badie, worden ook berecht in Minîèh voor gelijkaardige beschuldigingen.

Daarnaast zijn ook journalisten en bij uitbreiding alle personen die de regering bekritiseren een bijkomend doelwit. Meer dan 20 journalisten, waaronder correspondenten van Al Jazeera, de nieuwsketen van de emir van Qatar, die de Moslimbroeders ondersteunt, zijn aangehouden. Hierbij moeten we ook heel wat activisten rekenen die deelnamen aan de protesten op het Tahrirplein in 2011.

Het is in deze context van respressie dat generaal Abdelfattah Al-Sissi, het hoofd van de Egyptische regering sinds de afzetting van de verkozen president Mohamed Morsi in juli 2013, aangekondigd heeft dat hij aftreed als commandant en chef van het leger en als minister van Defensie, omwille van zijn kandidatuur bij de opkomende presidentsverkiezingen op 26 en 27 mei.

Het land kan dus met moeite de dodelijke strijd tussen Arabische nationalisten en islamisten stoppen, net zoals het geval is in andere landen. Net zoals bij de Moslimsbroeders het geval was kan het huidige regime haar beloftes van Egypte richting democratie te leiden, en dus de tegenstellingen verlaten, niet waarmaken. Het Egypte van de toekomst zal niet stabiel zijn indien de Moslimbroeders nog opgejaagd en verbannen worden. Hun gewicht en representativiteit in de Egyptische samenleving mogen niet ontkend worden.

Indien Egypte wil slagen in de transitie moet het, net als Tunesië, de belangrijkste politieke krachten samenbrengen, of ze nu nationalistisch, islamitisch of liberaal zijn, en moet elk kamp accepteren dat de andere het recht heeft op deelname op het politieke niveau. Een regime dat zegt de democratische transitie voor te bereiden moet ook een transitioneel judicieel systeem ondersteunen. Justitie mag niet gericht zijn op strafexpedities en mag niet afhankelijk zijn van het regime, ook niet om zogezegd de stabiliteit te bewaren.

Al-Sissi, bekend als een nederig man en groot bewonderaar van Nasser, kan eventueel de man zijn die de Egyptenaren verenigt. De laatste ontwikkelingen tonen daarentegen het omgekeerde aan. Hij wordt bewonderd door een groot deel van de Egyptenaren, maar is ook aartsvijand van de Moslimbroeders geworden, die hem steeds meer zien als een bloedlustige dictator. De repressie tegen het Moslimbroederschap heeft aan meer dan 1400 mensen het leven gekost sinds juli.

Door het verminderen van de polarisatie en het integreren van de Moslimbroeders in het politieke spel kan het geweld stoppen en kan een echt transitieregime plaatsnemen. De extreme kracht van de repressie ten opzichte van de oppositie, en in het bijzonder tegen de Moslimbroeders, en de grote rol die de militairen hierin zowel voor als na de verkiezingen spelen doet ons geloven dat een burgeroorlog in Egypte helaas niet uit te sluiten is, tot grote ergenis van zij die op het Tahrirplein streden voor meer waardigheid, meer sociale rechtvaardigheid en respect voor de mensenrechten. Kunnen deze mensen het opbrengen nogmaals te strijden tegen arbitraire en repressieve machthebbers?

 

Foto van de week

© AFP/Kayhan Ozer. Recep Tayyip Erdogan viert de overwinning van de AKP-partij (Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling) op het hoofdkwartier in Ankara op 30 maart 2014. De Turkse bevolking kon op zondag stemmen voor de gemeenteverkiezingen. De partij van de huidige eerste minister won met grote voorsprong. De AKP heeft de macht in handen in Istanboel, electoraal gezien een belangrijke stad, waar één op vijf Turken heeft gestemd. De bevolking heeft alle beschuldigingen van corruptie en van het bestaan van een grootschalig fraudesysteem, die de partij recent in verlegenheid hebben gebracht, genegeerd.

 

MEDEA Instituut en de Europese Beweging-België nodigen u graag uit voor de volgende Midi-Med op 23 april 2014. Het onderwerp is « Rohani’s Iran: een comeback? ». We zullen dit onderwerp bediscussiëren met socioloog Firouzeh Nahavandi.

Het evenement vindt plaats in het frans.

 

Histoire

Retour sur la bande de Gaza : territoire mineur, caisse de résonnance majeure du conflit et parangon des failles du droit international

Par Sébastien BoussoisInstitut MEDEA.

Les événements de décembre 2012, de cette nouvelle guerre de Gaza, devaient être réinscrits dans l’histoire récente, et la lente asphyxie d’un territoire qui était devenu depuis 2007 et l’accession du Hamas au pouvoir encore plus explosif qu’auparavant. Avec l’opération « Piliers de la Défense », Israël, afin d’endiguer les tirs de roquettes du Hamas qui ont atteint, fait inédit venant des Palestiniens, pour la première fois de l’histoire Tel Aviv, avait décidé de tenter une nouvelle fois encore de faire plier le Hamas. Ce dernier avait déclaré que l’Etat hébreu venait d’ouvrir « les portes de l’enfer ». Déjà, les morts se comptaient par dizaines côté palestinien, et il n’était pas sûr que l’approche d’une intervention terrestre, que la communauté internationale rejette, puisse se solder cette fois-ci par un succès.

Lire la suite

 

Persoverzicht

21 maart tem 28 maart

Syrië: rebellen opnieuw in het offensief dankzij nieuwe wapens – 25/03/2014 – Le Figaro

Een rebellenaanval werd reeds verwacht vanuit het zuiden, via Jordanië, met de logistieke hulp van Saoedi-Arabië. Toch, omwille van verliezen in Yabrud en in de Krak des Chevaliers, kwam de reactie van de anti-Assad-alliantie uiteindelijke vanuit het noorden, uit Turkije, met nieuwe wapens die werden geleverd door Qatar.

Verder lezen

 

Syrië: rebellen opnieuw in het offensief dankzij nieuwe wapens – 25/03/2014 – Le Figaro

Een rebellenaanval werd reeds verwacht vanuit het zuiden, via Jordanië, met de logistieke hulp van Saoedi-Arabië. Toch, omwille van verliezen in Yabrud en in de Krak des Chevaliers, kwam de reactie van de anti-Assad-alliantie uiteindelijke vanuit het noorden, uit Turkije, met nieuwe wapens die werden geleverd door Qatar.

Free Syrian Army fighters carry their weapons as they move in the old city of Aleppo

© Stringer/Reuters. Rebellen vallen het regime aan in het noorden van Syrië, met dank aan nieuwe wapen uit Qatar.

Koeweit’s bemiddelingen in de « Koude Oorlog » tussen Qatar en Saoedi-Arabië – 25/03/2014 – Le Monde

Zal de emir van Koeweit, Sabah el-Alhmad el-Sabah, zijn bijnaam « sheikh der diplomaten » waarheid aandoen? De 84-jarige monarch, die vier decennia lang minister van Buitenlandse Zaken was, is drie weken lang belast met het vinden van een uitgang uit de crisis tussen Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten enerzijds en Qatar anderzijds.

Abdel Fatah al-Sisi neemt ontslag uit het Egyptische leger om presidentskandidaat te worden – 26/03/2014 – The Guardian

Legerchef Abdel Fatah al-Sisi heeft woensdagnacht ontslag genomen uit het leger, waarmee hij de weg effent voor zijn langverwachte presidentiële campagne en zijn terugkeer als sterke leider van Egypte. « Ik ben hier voor u om mijn nederige intentie uit te spreken om kandidaat te zijn voor de presidentsverkiezingen in de Arabische Republiek Egypte », zei Sisi in een televisie-statement, terwijl hij nog steeds in militaire outfit gekleed ging. « Enkel uw steun kan me deze grote eer verzekeren. »

Turkije bant Youtube na gevoelig lek – 27/03/2014 – Al Monitor

Op donderdag 27 maart heeft Turks eerste minister Recep Tayyip Erdogan het podium betreden voor een verkiezingrally waar hij met schokkende stem claimde dat hij omgeven wordt door een « kwaadaardige alliantie » die hem klein probeert te krijgen. Hij vroeg ook nog naar de steun van het volk voor een recordbrekende overwinning in de verkiezingen van zondag. Na dit alles werd een nieuwe audio-opname gelekt op Youtube waarop Turkije’s topbureaucraten te horen zijn die voorbereidingen plannen voor een oorlog tegen Syrië.

Revealing Tunisia’s corruption under Ben Ali – 27/03/2014 – Al Jazeera

Een nieuw rapport van de Wereldbank toont hoe Ben Ali, de afgezette Tunesische ex-president, nieuwe wetten maakte om eigen vrienden te verrijken ten koste van de bevolking. De Wereldbank bepaalde dit door te kijken naar 220 bedrijven in handen van familieleden en die in beslag werden genomen door de Tunesische autoriteiten. Hierbij viel het op dat deze bedrijven enkel 3 procent van de ecomische output creëerden, maar 21 procent van de netto-winsten in de private sector in handen hadden.

Jemenitische rechters gaan in staking – 27/03/2014 – Yemen Post

De rechters kondigden op woensdag aan dat zij zouden aanvangen met een nationale staking om zo hun sterke bezorgheden over de immer slechter wordende veiligheidssituatie uit te drukken. […] De staking werd georganiseerd als reactie op de kidnapping van dinsdag waarbij recher Mohammed al-Sarwi, het hoofd van het strafhof, werd ontvoerd in het noord-westen van de provincie Hajjah.

 

Picture of the week

© AFP/Kayhan Ozer. Recep Tayyip Erdogan celebrates the victory of the AKP (Party of Justice and Development) at party headquarters in Ankara on 30 March 2014. Despite of allegations of corruption against him, the Turks have voted 45,5% for his party.

 

Photo de la semaine

© AFP/Kayhan Ozer.  Recep Tayyip Erdogan fête la victoire de l’AKP (Parti pour la justice et le développement) au siège du parti à Ankara le 30 mars 2014. Malgré les soupçons de corruption qui pèsent sur lui, les Turcs ont voté à 45,5% pour son parti.

 

Par Geoffroy d’Aspremont

Les événements survenus cette semaine en Egypte font craindre que le processus de transition que traversait le pays depuis 2011 soit mort pour de bon. Le gouvernement militaire intérimaire semble en effet recourir à l’arbitraire et à la peur afin de réprimer toute contestation à son autorité, et de ce fait, alors que l’économie du pays se dégrade de plus en plus, le pays risque de se diviser encore plus et la violence de s’accroître.

A Minîèh, dans le centre du pays, une cour criminelle a condamné à la peine capitale 529 personnes, tous appartenant à la confrérie des Frères musulmans, pour le meurtre d’un policier, des incitations aux meurtres et  l’attaque d’un commissariat au mois d’août dernier, lors d’un procès expédié en deux jours. Même s’il faut souligner que le verdict pourra faire l’objet d’un examen en appel devant la Cour de cassation, chargée de s’assurer si la procédure a bien été respectée, on ne peut que s’indigner par cette parodie de justice. Il est plus que probable que les peines ne seront pas exécutées, et qu’il s’agisse de la part du gouvernement d’un avertissement afin d’intimider tous ceux qui oseraient contester la légitimité du pouvoir actuel. Mais ce n’est pas fini, 683 personnes, dont l’ancien guide suprême des Frères musulmans Mohammed Badie, ont également commencé à être jugé à Minîèh, pour des accusations similaires.

Ce sont ensuite les journalistes, ainsi que toute personne qui critiquerait le gouvernement, qui ont été pris pour cibles. Plus de 20 journalistes, dont les correspondants d’Al Jazeera, la chaîne de l’émir du Qatar qui soutient la confrérie, ont été arrêtés, tout comme de nombreux activistes qui ont participé aux événements de la place Tahrir en 2011.

C’est dans ce contexte répressif que le général Abdelfattah Al Sissi, maître de l’Egypte depuis le renversement par l’armée du président élu Mohamed Morsi au mois de juillet dernier, a annoncé qu’il démissionnait de son poste de commandant en chef de l’armée et ministre de la Défense, afin de présenter sa candidature à la prochaine élection présidentielle, qui se tiendra les 26 et 27 mai prochains.

Le pays peine donc à sortir de la lutte mortelle qui secoue tant d’autres pays entre les nationalistes arabes et les islamistes. Comme les Frères musulmans avant lui, le régime actuel semble incapable, malgré ses promesses, de conduire l’Egypte vers la démocratie, de sortir de cet antagonisme. L’Egypte de demain ne sera pas stable si les Frères musulmans sont pourchassés et mis en ban de la nation. Leur poids et leur représentativité au sein de la société égyptienne ne peuvent être niés.

Pour que l’Egypte réussisse sa transition, elle devra, à l’instar de la Tunisie inclure ses principales forces politiques, qu’elles soient nationalistes, islamistes ou libérales et chaque camp devra accepter que l’autre puisse exister sur l’échiquier politique. Un régime qui se dit préparer la transition doit aussi promouvoir une justice transitionnelle. La justice ne peut être expéditive et partisane, même au nom de la sauvegarde de la stabilité.

Homme très pieux et grand admirateur de Nasser, Al Sissi aurait pu être celui qui aurait réconcilié les Égyptiens. Les derniers événements démontrent malheureusement le contraire. Bien qu’il soit admiré et adoré par une partie des Égyptiens, celui-ci est devenu l’ennemi numéro 1 des Frères musulmans qui ne voit en lui qu’un dictateur sanguinaire – la répression des Frères musulmans ayant fait près de 1400 victimes depuis le mois de juillet.

Ce n’est qu’en réduisant cette polarisation, et donc en réintégrant les Frères musulmans dans le jeu politique que la violence cessera et qu’un vrai régime transitionnel pourra se mettre en place. Au vue de l’extrême férocité de la répression vis-à-vis des opposants et des Frères musulmans en particulier, et de la probable mainmise sur le pouvoir par les militaires avant et après les élections, le spectre de la guerre civile guette malheureusement l’Egypte, au grand dam de tous ceux qui se sont battus place Tahrir depuis 2011 pour plus de dignité, de justice sociale et de respects des droits. Ceux-ci pourront ils se dresser une nouvelle fois face à un pouvoir arbitraire et répressif ?