28/07/2014

De cederboom wordt door elkaar geschud maar blijft overeind

Door Nicolas Wattelle,MEDEA Instituut

Terwijl de landen rond Libië verdeeld zijn in een religieuze en identiraire strijd, lijkt het erop dat het land een schijn van stabiliteit vertoont. Nochtans zijn er meerdere factoren die erop wijzen dat het land hetzelfde lot kan begaan als zijn buurlanden.

Ten eerste zit het land al sinds 23 april van vorig jaar in een presidentiële impasse. De Libanese constitutie van 23 mei 1926 eist de verkiezing van een maronitisch christelijke president. De twee belangrijkste partijen echter, de christelijke Libanese Strijdkrachten onder leiding van Samir Geagea en de Vrije Patriottistische Beweging van generaal Michel Aoun, lijken geen opvolger te kunnen vinden voor Michel Sleiman, wiens mandaat op 25 mei 2014 verlopen is. De moeite om een nieuwe president te verkiezen, die door het parlement met een meerderheid van twee derde wordt gekozen voor zes jaar, is te wijten aan een gebrek aan quorum. Op 23 juni werden de Libanese afgevaardigden voor de negende keer bijeengekomen. Maar net zoals de twee vorige bijeenkomsten was de twee derde quorum (86 leden van de 128) niet bereikt aangezien enkel 65 afgevaardigden aanwezig waren. Een nieuwe bijeenkomst is gepland voor 12 augustus.

© AFP. Samir Geagea, leider van de christelijke partij Libanese Strijdkrachten.

 

Daarbij zijn religieuze en politieke oorlogen aan de poorten van het land. In het Noorden kent Syrië een burgeroorlog die al meer dan 3 jaar aan de gang is. Het oosten van Irak is opnieuw in een chaos gezonken sinds de Islamitische Staat (een gewapende jihadistische beweging) het kalifaat heeft hersteld met als leider Abou Bakr al Baghdadi en die terreur zaait bij de sjiitische bevolking. En in het Zuiden is er sinds 8 juli 2014 opnieuw een oorlog tussen Israël en Gaza. Libanon zou inderdaad besmet kunnen worden en de religieuze verdeeldheid kan vergroot worden door deze oorlogen. Vooral als men de religieuze samenstelling van de Libische maatschappij kent: 54% moslims (waarvan 27% soennieten en 27% sjiiten), 40,5% christen en 5,6% Druzen. Vorige maand heeft een golf van zelfmoordaanslagen waarbij er enkele doden en honderden gewonden vielen het land op stelten gezet.

© AP/Bilal Hussein. Twee kamikaze hebben zichzelf op 25 juni doen ontploffen in een hotel in het westen van Beiroet .

Al deze conflicten hebben uiteraard een invloed op het land van ceder. Het opent zijn grenzen voor steeds meer vluchtelingen. Een VN-rapport gepubliceerd op 3 juli 2014 in Beiroet, schat het aantal Syrische vluchtelingen op Libisch grondgebied op 1.500.000 tegen het einde van 2014 ten opzichten van 4.000.000 inwoners. Binnenkort vertegenwoordigen ze dus een derde van de inwoners. Bij deze vluchtelingen uit het Noorden moeten nog die van het Zuiden bijgerekend worden. De Palestijnen die de nu al (officieel) 66 jaar durende oorlog met Israël ontvluchten. Deze situatie in Libanon is moeilijk houdbaar net zoals voor de vluchtelingen zelf die in barmachtige sanitaire omstandigheden moeten leven.

 © RIA Novosti. Valeri Melnikov. Een Syrische vluchteling met kind in Libanon.

Ondanks al deze crises die Libanon ondergaat, blijft het land overeind en behoud het een zekere vorm van stabiliteit. Het is zelf een oase van relatieve rust en vrede tegenover de afslachtingen waarmee het omringd wordt. Deze situatie kan echter escaleren als de internationale gemeenschap en vooral Europa niet snel ingrijpt. Men moet eerst en vooral financiële steun bieden aan de landen die hun grenzen openen voor vluchtelingen. Libanon heeft de grote verdienste dat het zijn grenzen in het algemeen open stelt voor Syrische vluchtelingen en moet aangemoedigd worden om, ook voor de Palestijnen in Syrië, ze open te houden. Daarbij zou de internationale diplomatie de politieke situatie in Libië moeten stabiliseren, vooral het vergemakkelijken van een akkoord met betrekking tot het verkiezen van een nieuwe president. Dit laat toe dat het nationale dialoog weer gestart kan worden en het politieke leven gereguleerd wordt. Tot slot zouden de Europese leiders moeten stoppen hun politieke solidariteit en ‘morele steun te uiten, zonder concrete maatregelen te ondernemen. De besmetting van een nieuwe oorlog in Libanon zou de hele regio aanwakkeren en zou verschrikkelijke gevolgen hebben voor Europa.